Dicíame unha persona fai pouco, que isto que eu practicaba
era un xeito de facer tratamento pouco ortodoxo. Iso
(especulaba) pode provocar recelo entre quen non coñecen este
xeito de facer mediciña para persoas. Vou tratar de divulgar
e reivindicar a súa valía (coido que a ten), se permitídesvos
un intre para ler.
Falo de facer mediciña para persoas. Semella unha
obviedade. Pero, cando tratas persoas, daste conta que non
son as súas enfermidades, nin son o que lles doe, non o que
comen, nin son historias clínicas. Simplemente, son persoas,
con historias vitáis complexas que deixaron pegadas no seu
corpo ou na súa alma (entendida etimolóxicamente como ánimo).
Pegadas que os facultativos chaman síntomas e signos e que
tratan de borralas sen máis con fármacos, perdendo así (ao
meu entender) o rastro desa persoa e da súa historia. Un
rastro necesario para averiguar as causas da enfermidade e
poder tratala e, finalmente, curala.
Por ilo, nas sesións de traballo, non trato (ou non só) a
unha persoa polos seus síntomas, senón polos seus
sentires, os xeitos de vivir o que lle acontece. Unha
información precisa e preciosa que non hai que obviar, senón
escoitar, comprender e contextualizar no seu corpo. A dor
física ou psíquica é unha mensaxe deste, coa que cómpre
establecer unha dialéctica, para descodificala, para
atribuíla a uns feitos ou a malas vivencias que representan a
orixe da doenza, e logo tratar de facerllo comprensíbel para
a persoa. Só así, pode aprender da sua experiencia, só así
pode previr percorrer novamente vellas pegadas e cronificar a
incomprensión da súa propia historia que, se cadra, no mellor
dos casos, adoita reducirse a un recopilatorio de síntomas
aparentemente inconexos, que os facultativos chaman historia
clínica.
Trato a persoas, do xeito máis persoal e persoalizado do
que son capaz. Fago bo un dos principios do enfoque
terapéutico que practico, o enfoque holístico, ese que
di que non hai doenzas, senón doentes. Ese que di que
non hai doentes, senón persoas que enferman. Ese
que di que se non hai dúas persoas iguáis, non poden
enfermar e ser tratadas do mesmo xeito. Esta profesión
ten moito de arte, xa que te ensina a ver a cada persoa como
unha obra orixinal, única e irrepetíbel, e cómpre tratala do
xeito que isto merece, cun mimo artesanal. Tratalas persoas
en serie, coma obxetos numerados e catalogados por doenzas
preestablecidas, comprimindo o tratamento nun fármaco que
inxerir con rutina e sen máis sentido para a persoa, non é
nin foi o meu xeito de facer terapia.
E igual que non reduzo á persoa enferma aos seus
síntomas, nin reduzo o tratamento a un
comprimido, tampoco reduzo o tempo de atención que
lle brindo para axudala. Traballo para que evolucione, sesión
a sesión. Traballo para que se sinta progresivamente mellor e
mellorar a sua calidade de vida. Se comprendo qué lle pasa,
se está na miña man, podo axudala. Seino. Só é cuestión de
tempo, do seu tempo. Se ten tempo para sandar, o mellor do
seu tempo, eu doulle tempo, o mellor do meu tempo, para
ensinarlle a sandar. Ahí está a gran diferenza entre unha
mediciña cuantitativa, para masas, que non ten tempo para as
persoas, e unha mediciña cualitativa, para persoas, que
inviste tempo en escoitar as súas historias, acompañar nos
seus temores, facilitar o proceso curativo cando non é doado
avanzar, e finalmente, recuperar a calidade de vida da persoa
ata curala completamente, se é posíbel facelo completamente.
E unha mediciña que busca mellorar a calidade de vida das
persoas e aspirar a curalas, non só ou únicamente paliar os
seus síntomas con pastillas, é necesariamente unha mediciña
que ten calidade para chamarse como tal. Eu aspiro a
practicar unha mediciña así en cada sesión, con cada persoa.
A partires de ahí, que cada quen valore cómo (e con quén)
quere ser tratado. Aos e ás que confiades no meu xeito de
axudar, grazas por darme a oportunidade de servir.
