MEDICIÑA DE MASAS OU DE PERSOAS

Dicíame unha persona fai pouco, que isto que eu practicaba era un xeito de facer tratamento pouco ortodoxo. Iso (especulaba) pode provocar recelo entre quen non coñecen este xeito de facer mediciña para persoas. Vou tratar de divulgar e reivindicar a súa valía (coido que a ten), se permitídesvos un intre para ler. 

Falo de facer mediciña para persoas. Semella unha obviedade. Pero, cando tratas persoas, daste conta que non son as súas enfermidades, nin son o que lles doe, non o que comen, nin son historias clínicas. Simplemente, son persoas, con historias vitáis complexas que deixaron pegadas no seu corpo ou na súa alma (entendida etimolóxicamente como ánimo). Pegadas que os facultativos chaman síntomas e signos e que tratan de borralas sen máis con fármacos, perdendo así (ao meu entender) o rastro desa persoa e da súa historia. Un rastro necesario para averiguar as causas da enfermidade e poder tratala e, finalmente, curala. 

Por ilo, nas sesións de traballo, non trato (ou non só) a unha persoa polos seus síntomas, senón polos seus sentires, os xeitos de vivir o que lle acontece. Unha información precisa e preciosa que non hai que obviar, senón escoitar, comprender e contextualizar no seu corpo. A dor física ou psíquica é unha mensaxe deste, coa que cómpre establecer unha dialéctica, para descodificala, para atribuíla a uns feitos ou a malas vivencias que representan a orixe da doenza, e logo tratar de facerllo comprensíbel para a persoa. Só así, pode aprender da sua experiencia, só así pode previr percorrer novamente vellas pegadas e cronificar a incomprensión da súa propia historia que, se cadra, no mellor dos casos, adoita reducirse a un recopilatorio de síntomas aparentemente inconexos, que os facultativos chaman historia clínica. 

Trato a persoas, do xeito máis persoal e persoalizado do que son capaz. Fago bo un dos principios do enfoque terapéutico que practico, o enfoque holístico, ese que di que non hai doenzas, senón doentes. Ese que di que non hai doentes, senón persoas que enferman. Ese que di que se non hai dúas persoas iguáis, non poden enfermar e ser tratadas do mesmo xeito. Esta profesión ten moito de arte, xa que te ensina a ver a cada persoa como unha obra orixinal, única e irrepetíbel, e cómpre tratala do xeito que isto merece, cun mimo artesanal. Tratalas persoas en serie, coma obxetos numerados e catalogados por doenzas preestablecidas, comprimindo o tratamento nun fármaco que inxerir con rutina e sen máis sentido para a persoa, non é nin foi o meu xeito de facer terapia.

E igual que non reduzo á persoa enferma aos seus síntomas, nin reduzo o tratamento a un comprimido, tampoco reduzo o tempo de atención que lle brindo para axudala. Traballo para que evolucione, sesión a sesión. Traballo para que se sinta progresivamente mellor e mellorar a sua calidade de vida. Se comprendo qué lle pasa, se está na miña man, podo axudala. Seino. Só é cuestión de tempo, do seu tempo. Se ten tempo para sandar, o mellor do seu tempo, eu doulle tempo, o mellor do meu tempo, para ensinarlle a sandar. Ahí está a gran diferenza entre unha mediciña cuantitativa, para masas, que non ten tempo para as persoas, e unha mediciña cualitativa, para persoas, que inviste tempo en escoitar as súas historias, acompañar nos seus temores, facilitar o proceso curativo cando non é doado avanzar, e finalmente, recuperar a calidade de vida da persoa ata curala completamente, se é posíbel facelo completamente. E unha mediciña que busca mellorar a calidade de vida das persoas e aspirar a curalas, non só ou únicamente paliar os seus síntomas con pastillas, é necesariamente unha mediciña que ten calidade para chamarse como tal. Eu aspiro a practicar unha mediciña así en cada sesión, con cada persoa. A partires de ahí, que cada quen valore cómo (e con quén) quere ser tratado. Aos e ás que confiades no meu xeito de axudar, grazas por darme a oportunidade de servir.